René Girarda mimetyczna rywalizacja: oksymoron czy postawa hybrydyczna
Rywalizacja mimetyczna to, wbrew pozorom, nie oksymoron, jak to wydaje się z perspektywy nowożytnego badacza, lecz postawa hybrydyczna, oznaczająca naśladowanie mimesis, inaczej mówiąc: utożsamianie się naśladującego z naśladowanym. Pozostaje w ścisłym związku z tzw. mimesis przywłaszczania, przeksz...
| Altri titoli: | René Girard’s Mimetic Rivalry: Oxymoron or Hybrid Attitude |
|---|---|
| Autore principale: | |
| Tipo di documento: | Elettronico Articolo |
| Lingua: | Polacco |
| Verificare la disponibilità: | HBZ Gateway |
| Interlibrary Loan: | Interlibrary Loan for the Fachinformationsdienste (Specialized Information Services in Germany) |
| Pubblicazione: |
2013
|
| In: |
Rocznik antropologii historii
Anno: 2013, Volume: 3, Fascicolo: 2(5), Pagine: 83-96 |
| (sequenze di) soggetti normati: | B
Girard, René 1923-2015
B Mimesis |
| Altre parole chiave: | B
hybrydyzacja
B René Girard B Mimesis B mimetic rivalry B coexistence of opposites B hybridisation B rywalizacja mimetyczna współistnienie przeciwieństw |
| Accesso online: |
Volltext (kostenfrei) Volltext (kostenfrei) |
| Riepilogo: | Rywalizacja mimetyczna to, wbrew pozorom, nie oksymoron, jak to wydaje się z perspektywy nowożytnego badacza, lecz postawa hybrydyczna, oznaczająca naśladowanie mimesis, inaczej mówiąc: utożsamianie się naśladującego z naśladowanym. Pozostaje w ścisłym związku z tzw. mimesis przywłaszczania, przekształcającą się zdaniem René Girarda w czysty antagonizm. Pojawiająca się w związku z tym postawa agoniczna: współzawodnictwo, konkurencja staje się z jednej strony źródłem przemocy, z drugiej zaś źródłem doskonalenia czy wręcz autokreacji. Wyraża charakterystyczny dla społeczeństw o kulturze magicznej sposób myślenia, przejawiający się w antynomii wyobrażeń, przeciwstawnych sobie postaw łączących się w jedną całość. Najczytelniej problem daje się zilustrować dwujednią znaną w świecie wyobrażeń antycznych, zwłaszcza starożytnych Greków. Szczególną uwagę zwraca tu Heraklitejskie „współistnienie przeciwieństw”, zawierające w sobie dwie opozycyjne postawy, z których hybryzm oznaczał naruszenie od dawna ustalonych norm moralnych, etycznych, religijnych – słowem: norm kulturowych, tworząc opozycję wobec wszystkiego, co pozytywne, obowiązujące. Zapewniało ono poczucie równowagi stabilizacji i bezpieczeństwa w obrębie wspólnoty kulturowej. Mimetic rivalry is, contrary to appearances, not an oxymoron, as it would seem from the perspective of a modern researcher, but a hybrid attitude. Mimesis, meaning imitation, or identification of the imitator with the imitated, remains closely connected with the so-called mimesis of appropriation, which according to Girard transforms itself into pure antagonism. The resulting agonistic attitude (rivalry, competition) becomes a source of violence on the one hand, and a source of improvement or even self-creation on the other. It expresses a way of thinking characteristic of societies with magical culture, manifesting itself in an antinomy of concepts, opposing attitudes coming together to create one whole. The problem can be most clearly illustrated by the identity of opposites, known in the world of ancient concepts, especially in ancient Greece. Heraclitus’ unity of opposites is particularly relevant here; it contains two opposing attitudes, whose hybridism meant a violation of long-established moral, ethical, and religious – i.e. cultural – norms, creating an opposition towards everything that is positive, effective. It ensured a sense of balance, stability, and security within the cultural community. |
|---|---|
| Comprende: | Enthalten in: Rocznik antropologii historii
|
