De problemate exactitudinis geometricae: Pars II - Hoenen, P. (Gregorianum, 1943)
Iam considerata parte problematis quae non indiget consideratione extensi ut est « principium individuationis in mathematicis », nunc fit transitus ad studium istius quaestionis. Articulus respicit quaestiones noeticas et proin disquisitio intendit esse pure philosophica, gnoseologica, non mathematica. In hac parte disquisitionis nostrae de problemate exactitudinis occurrunt casus qui agunt de aequalitate perfecta (congruentia) duarum vel plurium figurarum, de existentia linearum perfectarum i. e. lineae perfecte rectae, circuli, cuius radii sunt perfecte aequales, de existentia plani perfecti, de aequalitate perfecta duarum proportionum, de concurrentia perfecta trium rectarum in uno puncto etc. Iudicia de talibus casibus non possunt sane directe efformari per abstractionem ex inspectione phantasmatis vel dati sensitivi; in omnibus hisce casibus possunt dari figurae, revera inexactae, sed quae tam prope accedunt ad exactitudinem, ut imperfectio a sensibus apprehendi non possit. Geometria tamen cum certitudine agit de relationibus figurarum perfecte exactis. Inquirendum nobis est utrum detur principium ex quo haec certitudo legitime oriatur. Videbimus hoc principium dari et esse cognitionem extensi, ut est principium individuationis pro mathematicis. Insuper clarum erit hoc principium revera ubique adhiberi tanquam iudicium virtuale.