ALLE ORIGINI DEL NEOGALLICANESIMO DI HENRI MARET: LA SUA FORMAZIONE NELLA VITA DELLA CHIESA DI PARIGI TRA I PROGRESSI ULTRAMONTANI ED IL COLPO DI STATO BONAPARTISTA - RICCARDI, ANDREA (Archivum historiae pontificiae, 1976)
Henricus Maret, postea episcopus tit. Surenus et theologus « infallibilista » Concilii Vaticani I, usque ad a. 1848 ideas democraticas celebris viri Lamennais est professus; deinde necessitudinem conciliationis inter Ecclesiam et illam partem societatis quae « borghese » et liberalis nuncupatur, sustinuit. In hac elucubratione praesertim rerum vicissitudines quae H. Maret ad a. 1850 acciderunt, quaeque in eo paulatim ecclesiologiae suo modo gallicanae originem dederunt, accurate exponuntur. Tali neo-gallicanismo Maret non ad statum rerum praeteritarum redire intendit, ipse enim rem publicam et societatem modernam agnovit. Quod vero — una cum conditione dissociata eclesiasticorum liberalium — eum induxit ad munus consiliarii imperialis pro negotiis religionis et nominationibus episcoporum accipiendum.