IL PAPA E I VESCOVI - Xiberta, Bartolomeo M. (Divus Thomas, 1964)
Hac dissertatione Auctor ita proponit solutionem controversiae quae nuric agitatur de relationibus inter potestates papalem et episcopalem, ut medio itinere incedat inter oppositas opiniones, eorurn nempe qui erronee affirmant primatum esse tantum institutionem iuris esslesiastici et non divini, et eorum qui tenent potestatem Summo Pontifici divinitus datam differre essentialiter a potestate episcopis collata. Argumentando ab ipsa natura Ecclesiae, quae debet considerari primo et fundamentaliter ut realitas spiritualis et supernaturalis cuius gratia ipsa structura hierarchica existit, Auctor concluait omnibus et singulis apostolis plenitudinem potestatis ab ipso Domino fuisse collatam eo fine ut munera spiritualia in unico et vivente corpore, quod est Ecclesia, adimplerent. Potestas episcopalis est, igitur, ex essentia sua et « tendentialiter », universalis; limitatur tantum de facto ex eo quod apostoli et episcopi, qui sunt eorum successores, sunt plures. Petro vero et Summo Pontifici, non potestas specifice distincta collata est, sed specialia munera illi soli sunt data, quibus ipsa Ecclesia universalis indiget: ut esse petra, confirmare fratres in fide, pascere oves. Secundum Auctorem ex istis principiis derivare posset solutio plurium quaestionum quae de potestate hierarchica in Ecclesia nunc agitantur. Item omnino inutilis et inconveniens evaderet « collegialitas episcopalis », audaciori illa signification accepta iuxta quam disputatum est in secunda sessione Conc. Oecum. Vat. II.