DE INCARNATIONE VERBI SECUNDUM S. HILARIUM PICTAVIENSEM (Cont.) Caput III. — DE DOLORE, MORTE ET RESURRECTIONE VERBI INCARNATI - Giamberardini, Gabriele (Divus Thomas, 1948)
Pro divinitate Verbi Incarnati prcpugnans, ejus humanitatem minuere aliis Hilorius visus est. Praesertim hoc ubi de possibilitate doloris in Homine-Deo disseritur. Hinc agitatissima in saeculis quaestio super orthodoxiam Pictaviensis. Hic tres in classes tot serpentibus opinionibus redactis ac demissis, nostra exponitur tenens Hilarium credidisse et asseruisse Christum de facto et passum esse et dolorem sentiisse, etsi de jure nec ad primum nec ad secundum teneretur. Ipse autem in acie sua haec omnia subaudens, ut finem contra haereticos consequeretur, firmius tenet Redemptorem, quamvis passiones ab inimicis experiretur, doloris nihilominus expers (de jure) evadere potuit (art. I). Suam confirmat thesim iis quae praecedunt quaeque mortem comitantur: ab Angelo confortatur in horto et Angelo major ostenditur ; nocturna sustinet passionis tormenta et prodigio Deum in homine extare comprobantia adimplentur ; moritur ipse et obscuratur sol, ut cum, peccato occidentium error haereticorum profligetur (art. II). Quae quidem omnia resurrectione ultimum obtinent exitum ut « mors homini, Deo vero excitatio » in ipso eodemque Christo tribuatur (art. III).